A nosa árbore da vida xa está feita e preparada. Agora só agardamos a colaboración das familias para engadir os seus compromisos, porque o coidado da Terra debe un obxectivo común de todos os que vivimos neste mundo.
6/6/17
4/6/17
O Día Mundial do Medio Ambiente
Desde 1973, cada 5 de xuño celébrase o Día Mundial do Medio Ambiente. Este ano, segundo as últimas noticias, a situación do planeta parece un pouco enrevesada e o cambio climático xa é unha ameaza evidente.
Por iso, o 22 de abril, o Día da Terra, acordamos facer unha árbore da vida para que a nosa defensa do planeta resultase ben visible. Ao final, despois de contar o noso proxecto, esa árbore encheuse con compromisos de todos os alumnos de quinto e de sexto.
Agora daremos un paso máis: invitaremos ás familias para que participen, se así o consideran. Para nós será un orgullo lograr esa colaboración… Animaste?
6/3/17
Como xurdiron as árbores
Unha antiga historia de Nova Zelanda di así:
Ao principio, o Pai Ceo e a Nai Terra estaban preto, moi preto o un da outra, abrazados con gran, gran forza. Estaban tan preto e tan fortemente abrazados que os seus fillos, que vivían entre ambos, apenas podían respirar. Desesperados, estes retorcéronse, empuxaron, presionaron e loitaron ata que conseguiron que o ceo se despegase da terra e afastásese, elevándose cara ao alto, arriba, moi arriba.
Desde alí, o ceo mirou cara abaixo e viu á súa esposa, a terra, libre, fermosa, marrón e suave… pero tan baleira e soa que sentiu avergoñado por deixala atrás, totalmente espida.
De modo que lle confeccionou uns adornos mesturando luz e po, enrolounos para crear troncos e ramas e os curvounos para dar lugar a follas e flores. Combinou o marrón co vermello e o gris co verde; algunhas das súas creacións volvíanse rosas ao florecer, outras eran prateadas e tiñan forma de estrela, e outras posuían froitos dun negro azulado ou dourados. Distribuíu aquelas exquisitas xoias por toda a superficie da terra.
O ceo sentiu feliz e orgulloso ao mirar cara abaixo.
A terra sentiu feliz e orgullosa das súas xoias.
Os adornos sentíronse orgullosos e felices de decorar o chan. Afundiron os seus troncos na terra e elevaron as súas ramas cara ao ceo. E así, ergueitos, permaneceron ata os nosos días.
E foi así, segundo contan, como xurdiron as árbores.